Czy kontraktorzy współpracujący z Twoją firmą na podstawie umowy B2B powinni pozostawać dostępni codziennie od 9:00 do 17:00? Z biznesowego punktu widzenia takie rozwiązanie może wydawać się naturalne – ułatwia komunikację, planowanie spotkań i realizację wspólnych projektów.
Nie oznacza to jednak, że jest całkowicie neutralne. Jeżeli obowiązek dostępności zaczyna przypominać klasyczne godziny pracy pracownika, może zwiększać ryzyko zakwestionowania niezależnego charakteru współpracy B2B.
Wyznaczanie godzin współpracy a stosunek pracy
Kodeks pracy wskazuje, że pracownik wykonuje pracę pod kierownictwem pracodawcy oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym.
Dlatego obowiązek codziennej dostępności w określonych godzinach może być jednym z elementów świadczących o tym, że to firma organizuje czas pracy kontraktora. Ryzyko wzrasta zwłaszcza wtedy, gdy współpracownik musi rozpoczynać i kończyć pracę o konkretnej porze, ewidencjonować obecność lub uzyskiwać zgodę na wcześniejsze zakończenie wykonywania zadań.
Samo określenie godzin współpracy nie jest oczywiście zakazane. Znaczenie ma jednak to, czy wynikają one z charakteru świadczonych usług, czy w praktyce sprowadzają się do obowiązku codziennego wykonywania pracy przez osiem godzin pod kontrolą firmy.
Niezależność nie oznacza pełnej dowolności
Model B2B nie wyklucza ustalania wspólnych godzin kontaktowych, terminów spotkań, czasu reakcji na zgłoszenia czy harmonogramu realizacji projektu.
W wielu branżach takie ustalenia są wręcz niezbędne. Istotne jest jednak, aby kontraktor zachował realny wpływ na sposób organizowania swojej działalności i nie funkcjonował na zasadach identycznych jak pracownik etatowy.
Im mniejsza samodzielność współpracownika w zakresie organizacji czasu wykonywania usług, tym trudniej może być wykazać jego niezależność jako przedsiębiorcy.
Znaczenie mają również przepisy podatkowe
Kwestia miejsca i czasu wykonywania usług ma znaczenie nie tylko na gruncie prawa pracy.
Przepisy podatkowe również przewidują, że wykonywanie czynności pod kierownictwem zlecającego oraz w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym może być jednym z elementów branych pod uwagę przy ocenie charakteru współpracy.
Sama dostępność od 9:00 do 17:00 nie przesądza więc o skutkach podatkowych ani o uznaniu współpracy za stosunek pracy. Może jednak stanowić jeden z elementów szerszej oceny całej relacji pomiędzy stronami.
Dostępność to nie zawsze obecność
Warto odróżnić obowiązek pozostawania do dyspozycji od obowiązku ciągłej obecności.
Inaczej należy ocenić sytuację, w której kontraktor ma reagować na zgłoszenia w określonym przedziale czasowym, a inaczej taką, w której firma oczekuje jego nieprzerwanej obecności przy komputerze przez osiem godzin i rozlicza przede wszystkim czas pracy, a nie efekty wykonywanych usług.
Im bardziej model współpracy koncentruje się na dyspozycyjności czasowej, tym bardziej może przypominać klasyczny stosunek pracy.
Czy warto rezygnować z modelu 9–17?
Nie w każdej sytuacji jest to konieczne. Określone godziny dostępności mogą być uzasadnione charakterem świadczonych usług oraz potrzebami organizacyjnymi przedsiębiorstwa.
Z perspektywy ograniczania ryzyka warto jednak zadbać o to, aby obowiązki kontraktora były proporcjonalne do rzeczywistych potrzeb biznesowych i nie prowadziły do sytuacji, w której współpraca zaczyna przypominać klasyczny etat.
Stała dostępność kontraktora nie jest więc sama w sobie niedopuszczalna. Im bardziej jednak model współpracy przypomina pracowniczy rozkład czasu pracy, tym większego znaczenia nabiera to, czy pozostałe elementy rzeczywiście potwierdzają niezależność przedsiębiorcy.
Czy w Twojej organizacji istotną część zespołu stanowią osoby współpracujące w oparciu o umowy B2B? Chcesz mieć pewność, że Twoja firma jest bezpieczna i nie musi obawiać się kontroli PIP?
Zacznij od rozwiązania krótkiego, 10-minutowego testu #B2BpodKontrolą, przygotowanego przez ekspertów i ekspertki SOLVEO – dzięki temu szybko oszacujesz poziom bezpieczeństwa w obszarze B2B w Twojej organizacji.
